Jyotish-Vaastu

  केतूचा मार्ग — एक तरुण संन्यासी, एक सोडलेले जग, आणि वैराग्याच्या वाटेवरचे एक अनपेक्षित वळण भाग १ : वैशाखातली पहाट वैशाख महिन्यातील एक पहाट. उन्हाळा आता पुरता तापला होता. पहाटेच्या त्या शांत वेळी, सूर्य उगवायच्या आधीच हवेत एक कोरडी उष्णता होती. नाशिकच्या त्या जुन्या वाड्यात मात्र जाड भिंतींमुळे एक थंडावा टिकून होता. श्रीधर समर्थ पहाटे लवकर उठून दालनात बसले होते — समोर एक जुना ग्रंथ, हातात माळ, आणि मनात एक शांत स्थिरता. निखिल देशमुख नेहमीपेक्षा लवकर आला. "गुरुजी, इतक्या पहाटे भेट? हे जरा वेगळेच." "वेगळा माणूस येणार आहे म्हणून वेगळी वेळ," समर्थ म्हणाले. "त्यानेच पहाटेची वेळ मागितली. म्हणाला — सूर्य उगवायच्या आधी भेटायचे आहे." निखिलने नोंदवही उघडली. "नाव लिहिलेले नाही. फक्त लिहिले आहे — 'स्वामी विवेकानंद गिरी.' आणि एक ओळ — 'मी जग सोडले, पण एक प्रश्न माझा पाठलाग सोडत नाही.' " समर्थांनी हातातली माळ बाजूला ठेवली. "जग सोडणे सोपे आहे, निखिल. पण मन सोडणे — ते सर्वात कठीण. जो माणूस संन्यास घेऊनही प्रश्न घेऊन येतो — त्याचा संन्यास अजू...

  शांत पाण्याखालचा खडक — लग्नपत्रिका छापून झालेली असताना, मनात मात्र एक नाव न देता येणारी अनामिक धास्ती घेऊन आलेला एक पिता, आणि वरून शांत दिसणाऱ्या पाण्याच्या तळाशी दडलेल्या एका अदृश्य खडकाचं रहस्य भाग १ : ऊन-पावसातला माणूस श्रावण महिन्यातली एक लपंडावाची दुपार. श्रावणाचं आभाळ त्या दिवशी विलक्षण खेळ खेळत होतं — क्षणात लख्ख ऊन, क्षणात अचानक सर. एकाच आकाशाची दोन रूपं, आळीपाळीने. उन्हात न्हालेली गल्ली क्षणात पावसात भिजायची, आणि भिजलेली गल्ली क्षणात पुन्हा चमकायची. कशावरही विश्वास ठेवावा असं वाटू नये, असं ते हवामान होतं. निखिल देशमुख खिडकीपाशी होते, आणि खाली फाटकाशी त्यांना एक माणूस दिसला — आणि त्याच्या हातातल्या वस्तूने त्यांची नजर खिळवून ठेवली. तो माणूस साठीच्या घरातला होता, आणि त्याच्या हातात एक लग्नपत्रिका होती — सोनेरी अक्षरांची, रेशमी, नुकतीच छापून आलेली, शुभचिन्हांनी सजलेली. आनंदाची वस्तू. पण तो माणूस ती पत्रिका आनंदाने धरून नव्हता — तो ती अशी धरून होता, जशी एखादी जळती वस्तू धरावी; बोटांच्या टोकांनी, अंतर ठेवून, जणू ती त्याला चटका देत होती. आणि तो ऊन-पावसाच्या त्या खेळात, छत्री न...