Jyotish-Vaastu

  कथा : परतीचा पत्ता — एक मध्यमवर्गीय बाप, कर्जाचा एक अर्ज, आणि आभाळ व अंगण यांच्यामध्ये ताणलेल्या एका अदृश्य दोऱ्याचे रहस्य भाग १ : तीन वेळा परतलेली पावले एकाच आठवड्यात तिसऱ्यांदा तो माणूस वाड्याच्या दारापर्यंत आला — आणि कडी न वाजवताच परत फिरला. निखिल देशमुखने हे तिन्ही वेळा पाहिले होते. पहिल्यांदा त्याला वाटले, पत्ता चुकला असेल. दुसऱ्यांदा वाटले, धीर झाला नसेल. पण तिसऱ्यांदा मात्र त्याच्याने राहवले नाही. तो लगबगीने दारापर्यंत गेला, तेव्हा तो माणूस गल्लीच्या टोकाला पोचला होता — खांदे किंचित झुकलेले, हातात एक जुनी कापडी पिशवी, आणि चालण्यात एक विचित्र हिशेबीपणा. जणू प्रत्येक पाऊल टाकण्याआधी तो त्याची किंमत मोजत होता. निखिल आत आला तेव्हा पौषातल्या दुपारचे कोवळे ऊन दालनाच्या खिडकीतून आत आले होते. संक्रांत आठवड्यावर आली होती. वाड्याच्या गच्चीवरून बघितले, तर नाशिकच्या आभाळात इथे-तिथे पतंग दिसू लागले होते — अजून मोजकेच, पण दिवसागणिक वाढणारे. "गुरुजी, तो माणूस आज पुन्हा आला होता. आणि पुन्हा परत गेला." श्रीधर समर्थांनी हातातल्या पंचांगावरची नजर वर केली. "दार न वाजवता परत जाणारा ...

  कथा : आटलेली विहीर — "हे दोन वेगळे पुरुष आहेत का?" असा प्रश्न आणि एकाच माणसाचे दोन फोटो घेऊन आलेली एक पत्नी, आणि ग्रीष्मात आटलेल्या विहिरीच्या तळाशी जिवंत असलेल्या एका झऱ्याचं रहस्य भाग १ : एकाच माणसाचे दोन फोटो ज्येष्ठ महिन्यातली एक रखरखीत, भाजून काढणारी दुपार. पावसाची अजून चाहूलही नव्हती. वाड्याच्या मागच्या अंगणातली जुनी विहीर तळ गाठून बसली होती — काठावरून वाकून बघितलं, तर खोल अंधारात कुठेतरी पाण्याचा एक अंधुक, थकलेला तुकडा तेवढा चमकायचा. पाणी शेंदणारी दोरी यंदा दोनदा लांबवावी लागली होती. आणि त्या उन्हातून एक स्त्री दालनात आली — पस्तिशीची, थकलेली, हातातली पिशवी घट्ट धरलेली. ती समर्थांसमोर बसली — आणि तिने जे केलं, ते निखिलनी आजवर कुणालाही करताना पाहिलं नव्हतं. तिने पिशवीतून कुंडली काढली नाही. तिने दोन फोटो काढले, आणि ते टेबलावर, समर्थांसमोर, शेजारी शेजारी ठेवले. पहिला फोटो लग्नातला — एक तरुण, हसरा, डोळ्यांत ऊब असलेला पुरुष; नव्या नवरीकडे अशा नजरेने बघणारा, की ती नजरच अख्खा फोटो उजळून टाकत होती. आणि दुसरा फोटो अलीकडचा — कुठल्याशा ओळखपत्रासाठी काढलेला; तोच चेहरा, पण डोळे विझ...